(SF) TEMPG --YOU LOVE ME P II --
posted on 05 Dec 2009 01:08 by nubeer-26 in SF
Title: .. YOU LOVE ME ?
Status: ..II
Pairing: ..Tempo x Jiyong
Author:..nubeer
Rating: ..ไม่รู้จะเรียกว่าไรอะ....ฮิฮิ...ช่วยกำหนดให้หน่อยนะคะ
Warning : เตรียมผ้าซับน้ำตา........
“...พี่จียงหนังสนุกมั้ยฮะ...” แดซองถามขณะที่ทุกคนกำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน
“...สนุกสิ...สนุกมาก...”
เมื่อวานจียงไปดูหนังกับพี่ฮยอกซูเพื่อคลายเครียดจากเรื่องบ้าๆมากมายที่เกิดขึ้นกับเขา แค่โทรไปหาพี่ฮยอกซูก็รีบออกมาเจอทันที
“...คงสนุกมากถึงได้กลับดึกซะขนาดนั้น...” เสียงทุ้มที่นั่งข้างๆแดซองเอ่ยขึ้น หน้าไม่ได้ละจากอาหารมากมายบนโต๊ะ
“...พี่รู้ได้ไงว่าพี่จียงกลับดึก...นั่งรอหรอ...” ซึงริถามพลางมองหน้าคนนั่งฝั่งตรงข้าม
“...อืม...รอ...นั่งรอทั้งคืน...” เทมป์ตอบพลางพยายามจะสบตากับคนที่นั่งหัวโต๊ะ
ตั้งแต่ที่ทะเลาะกันวันนั้นอะไรหลายอย่างก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไปซะหมด ทั้งเรื่องการนั่งกินข้าวกันก็ด้วย จียงย้ายไปประจำที่หัวโต๊ะแทนแดซอง ทั้งเทมป์กับจียงไม่ได้พูดกันเลย แม้เทมป์จะพยายามพูดขอโทษกี่ครั้งจียงก็ไม่ยอมตอบอะไรเลยสักนิด เอาแต่เดินหนีตลอดเวลา เดินตามก็หนีเข้าห้องพอจะตามเข้าไปคนตัวเล็กก็มองด้วยสายตาเย็นชาจนเขาไม่กล้าที่จะขัดใจ
“...ใครใช้ให้รอ...อยากโง่รอก็ไม่ต้องมาบ่น...ลำคาญ...”
และนี่คืออีกอย่างที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับคนเดิมโดยสิ้นเชิง น้ำเสียงเรียบนิ่งหากแต่แววตาเวลาพูดก็เย็นชาและไม่สบตากันเหมือนเคย
เขารู้แล้ว ว่าความเจ็บปวดเวลาที่มองด้วยสายตาแบบนั้น คำพูดแบบนั้น มันทำให้เสียความรู้สึกได้มากแค่ไหน
เพราะคำพูดนั้นของจียงทำเอาทั้งโต๊ะนั่งเงียบกัน ต่างคนต่างนั่งกินข้าวโดยไม่มีการพูดการจาอะไรกันอีก จะมีก็แค่เพียงคู่รักของมักเน่กับเพื่อนเบ้เท่านั้นที่ยังหยอกล้อต่อกระซิกกันอยู่ จียงเหลือบมองภาพคนทั้งสองก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากโต๊ะ...
“...อิ่มแล้วหรอฮะพี่จียง...” ซึงริถามเพราะอยู่ๆก็เล่นลุกดื้อๆ
“...อืม...วันนี้ไม่มีงานพี่จะไปข้างนอกมีไรก็โทรฯหานะ...”
“...ฮะ...” แดซองรับคำ
“...แล้วจะกลับตอนไหน...”
เทมป์ถามมองหน้าอีกคนจริงจัง ทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะเป็นจียงที่พูดออกมาทำให้อีกคนโมโห
“...เรื่องของผม...พี่ไม่เกียว...”
แล้วร่างบางก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไป เทมป์นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะถามจะห้ามอะไรได้มั้ย ตั้งแต่วันนั้นก็พยายามตามอ้อนวอนขอร้องตลอดเวลา ทำถึงขนาดให้ยองเบโทรหารุ่นพี่ที่แสดงฉากจูบด้วยกัน ยองเบซักถามความสัมพันธ์ของเขากับรุ่นพี่คนนั้นโดยที่ตลอดการสนทนาก็เปิดลำโพงให้ทุกคนได้ยิน แต่ก็ไม่ได้รับความสนใจจากจียงเลยสักนิด ทุกวันนี้จียงทำกับเขาเหมือนเป็นอากาศ ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนในห้องนี้ ทุกคำพูดก็ไม่เคยรักษาน้ำใจกันเลย
และทุกวันที่ไม่มีงานก็จะออกไปเที่ยวกับคนนู้นคนนี้ ตกกลางคืนก็ไปดื่มกับพวกพี่แดนเซอร์และก็จะมี ฮยอกซู เพื่อนรุ่นพี่คนนี้ไปด้วยตลอด
...จะเลิกกับชั้นแล้วไปคบกับเจ้านั่นน่ะหรอ...ไม่มีทาง...
“...จียงดึกแล้วกลับเถอะพี่จะไปส่ง...” ฮยอกซูชวนกลับเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว
ตั้งแต่เช้าที่เขาไปรับจียงที่หน้าคอนโดและออกมาขลุกตัวอยู่ที่บริษัทบ้าง พาไปเที่ยวนู่นนี่ตามที่เจ้าตัวอยากไป ตลอดทั้งวันจียงยิ้มให้กับสิ่งต่างๆรอบตัว ทั้งสัตว์ในสวนสัตว์ที่เขาแอบพากันปลอมตัวไปเที่ยว หรือแม้แต่เสียงหัวเราะตอนที่พาไปดูโชว์ตลกๆ เขารู้ดีว่าเป็นการฝืน ใจจริงแล้วจียงยังคงไม่สบายใจอยุ่เหมือนเดิม
“...ฮะ...พี่ๆผมกลับก่อนนะ...” จียงบอกลาทุกคนก่อนจะหันมายิ้มให้กับฮยอกซู
ตลอดเวลาการเดินทางกลับคอนโดที่พักจียงเอาแต่นั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่พูดคุยเหมือนทุกทีและในที่สุดก็มาถึง จียงลงจากรถและฮยอกซูตามลงมาเพื่อจะช่วยจียงถือของพะรุงพะรังขึ้นไปส่งด้วย ทั้งสองเดินขึ้นมาถึงหน้าห้องไม่ทันที่จียงจะกดรหัสประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
“...กลับมาแล้วหรอ...พี่รอนายตั้งนาน...”
เทมป์ทักแต่จียงไม่ได้สนใจแต่หันกลับมายิ้มให้ฮยอกซูก่อนจะวางถุงที่มือทั้งสองข้างลงไปโอบแขนรอบคอก่อนจะโน้มอีกคนลงมาประกบปาก ฮยอกซูตกใจเลยไม่ได้ขัด จียงนิ่งอยู่พักนึงก่อนจะถอนปากออก
“...ขอบคุณนะฮะ...จียงรักพี่ฮยอกซูที่สุดเลย...ขับรถดีดีนะฮะ...”
“...อะ...เอ่อ...อืม...พี่ไปนะ...”
ฮยอกซูเดินกลับไปจียงหยิบถุงทั้งหมดถือและหันกลับเพื่อที่จะเข้าไปด้านใน เทมป์ยืนมองสิ่งที่ร่างบางทำและฟังสิ่งที่ร่างบางพูดด้วยความรู้สึกปวดร้าว เจ็บจนจุก พูดไม่ออกเมื่อต้องมาเจอสถาณการณ์แบบนี้ต่อหน้าโดยที่ตัวเองไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ รู้ว่าโกรธแต่ไม่คิดว่าจะทำถึงขนาดนี้
“...จะหลบไปได้หรือยัง...”
จียงพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่อีกคนที่ยืนอยู่ก็ไม่ได้หลบไปแต่กลับจ้องตานิ่ง แววตาวูบไหว จียงจ้องตาตอบแต่ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่รู้สึกอะไรกับแววตาเจ็บปวดที่อีกคนแสดงออกมานั้นเด็ดขาด....
....เป็นยังไง....รับรู้ความรู้สึกแล้วใช่มั้ย....
--พลั่ก—
ร่างสูงเซถอยหลังเพราะถูกอีกคนผลักอย่างแรงและก่อนที่คนผลักจะเดินไปเข้าห้องตัวเองเทมป์ก็คว้าแขนไว้ซะก่อน
“...ปล่อย...”
“...จียง...ไม่จริงใช่มั้ย...”
“...อะไร...”
“...เรื่องนาย...เรื่องที่พูดเมื่อกี๊....กับฮยอกซู...”
“...ทำไม...”
“...นายไม่ได้.....”
“...รัก...ผมรักพี่ฮยอกซู...ถ้าไม่มีอะไรข้องใจแล้วก็ขอตัว...”
จียงสะบัดมือออกและเดินเข้าห้อง ขณะที่กำลังจะปิดประตูก็ถูกแรงจากด้านนอกดัยเข้ามาจนอีกคนเข้ามาในห้องของตนได้สำเร็จ จียงไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แต่ยืนเฉย เทมป์ปิดปรพตูและกดล็อคทันที จียงมองหน้าก่อนจะถามด้วยเสียงที่พยายามจะไม่ให้สั่น
“...มีอะไร...เข้ามาทำไม...”
“...พี่ไม่ยอม...”
“...อะไร...”
“...เรื่องนายกับฮยอกซู...พี่ไม่ยอมเสียนายไปแน่...”
“...พี่ไม่มีสิทธิ์...”
“...ทำไมจะไม่มี...พี่มีสิทธิ์ในตัวนายทุกอย่าง...เพราะนายเป็นของพี่...และต้องเป็นของพี่คนเดียว...”
เทมป์ผลักร่างบางลงไปแผ่หลาบนเตียงก่อนที่ตนจะทาบทับและจัดการซุกไซร้ จียงขัดขืนและพยายามดันอีกคนออก
“...ปล่อย...ปล่อยนะ...”
“...ไม่...”
“...ปล่อย...อย่ามาทำแบบนี้นะ...”
“...ไม่...กูไม่ปล่อย...มึงเป็นของกูคนเดียวกูไม่ยอมเสียมึงไปแน่...”
-เพี๊ยะ-
ใบหน้าคมสะบัดไปตามแรงฝ่ามือที่กระทบบนใบหน้า และจียงก็ผลักให้อีกคนออกไปจากตัวก่อนจะลุกขึ้นยืนและจะเดินออกไปข้างนอก
“...ทำไม...ทำไมต้องรักคนอื่น...”
“...แล้วพี่ล่ะ...ที่ผ่านมาทำไมถึงมีคนอื่น...”
“...พี่ขอโทษ...”
“...แค่นี้มันทดแทนกันไม่ได้หรอก...อย่าทำแบบนี้กับผมอีก...”
“...จียง...”
“...เพราะนอกจากมันจะไม่ช่วยอะไรแล้ว....มันจะทำให้ผมยิ่งเกลียดพี่...”
ร่างบางเดินออกไปและเคาะห้องแดซอง รุ่นน้องออกมาเปิดประตูให้ร่างบางก็รีบแทรกตัวเข้าไปทันที เมื่อเข้าไปได้ร่างบางก็บอกให้น้องปิดประตูและกำชับให้ล็อคด้วย เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็ปล่อยโฮร้องไห้ออกมา แดซองมองพี่ชายตัวบางที่ตอนนี้ตัวสั่นสะอื้นไห้และเจ้าตัวก็เข้าไปกอดปลอบ ยิ่งรับรู้ได้ว่าพี่ชายของตนอ่อนแอมากแค่ไหน
“...ถ้าเหนื่อย...ต่อไปพี่ก็อย่าฝืนยิ้มเลยฮะ...”
“...ฮึก...พี่...ฮึก...ฮือๆๆๆๆๆ...”
“...พี่เป็นคนเก่งและเข้มแข็งเสมอผมรู้...แต่บางครั้งคนเราทุกคนก็ต้องมีความอ่อนแออยู่ในตัว...ถ้าพี่ไม่ไหวที่จะเข้มแข็งก็อ่อนแอบ้างให้พวกเราที่เหลือได้ปลอบโยนพี่บ้างเถอะนะ...ผมบอกตรงๆ...ว่าผมเองทนเห็นพี่ฝืนยิ้มอีกไม่ได้เหมือนกัน...”
“...แดซอง...”
“...พี่ทั้งสองคนเป็นพี่ชายผมนะ...ผมไม่อยากเห็นพี่เป็นแบบนี้กันเลย...”
“...พี่ขอโทษ...”
“...จะดีกันไม่ได้เลยหรอฮะ...ผมหมายถึง....อยากให้พวกเราทุกคนกลับมามีความสุขกันเหมือนเดิม...ได้มั้ยฮะ...”
“...แดซอง...ทุกเรื่องพี่ยอมได้...แต่เรื่องนี้พี่ขอจริงๆ...ระหว่างพี่กับพี่เทมป์มันเป็นไปไม่ได้...ไม่ว่าเมื่อไหร่สักวันมันก็ต้องจบ...ตราบใดที่พี่เขายังเป็นแบบนี้...นิสัยเจ้าชู้ของเขา...พี่คนเดียวเปลี่ยนเขาไม่ได้หรอก...ถึงตอนนี้ดีกัน...ต่อไปมันก็ต้องเป็นแบบนี้อีก...พี่ไม่ได้กลัวแต่พี่ไม่อยากให้มันเลวร้ายไปกว่านี้...ต่างคนต่างเดินดีกว่า...ทางของพี่กับเขา...มันคนละเส้นทางกัน...”
“...แต่ที่ผ่านมา...”
“...ที่ผ่านมาเราต่างคนต่างหลอกกัน...พี่หลอกใจตัวเอง...พี่คิดว่าเขารักพี่คนเดียว...แต่...มันไม่ใช่...”
“...พี่จียง...”
“...พี่รู้ดีทุกอย่าง...ทุกเรื่องแม้แต่เรื่องพี่มินอา...เขาสองคนก็ยังไม่จบกัน...พี่ทนโง่ต่อไปไม่ไหวหรอก...”
แดซองเงียบให้กับเหตุผลของพี่ชายเพราะสิ่งที่พูดมามันถูกทั้งหมด ทั้งเรื่องของพี่มินอาพี่สาวคนสวยใจดีที่ตอนนี้พี่เทมป์ก็ยังแอบพี่ชายของเขาโทรฯคุยกันอยู่บ่อยๆ ยิ่งช่วงที่พี่จียงยุ่งกับเรื่องอัลบั้มโซโล่พี่เทมป์ก็ยังแอบคุยหรือแอบนัดเจออยู่บ่อยๆ เขารู้ดีเพราะได้เห็นมากับตาตอนที่พี่เทมป์โทรฯหาพี่มินอา
วันใหม่
จียงเดินออกมาจากห้องแดซองก็เห็นร่างสูงที่เมื่อคืนเกือบจะทะเลาะกันอีกครั้งนั่งหลับอยู่หน้าห้อง จียงไม่ใช่คนใจร้ายแต่แค่ไม่อยากใจอ่อน ไม่อยากเจ็บไปมากกว่านี้ สุดท้าย....ก็เดินผ่านไปไม่สนใจ
“...ใจคอนายจะเกลียดพี่จริงๆใช่มั้ย...” เสียงคนที่นั่งหลับอยู่ดังขึ้นทำให้ร่างบางชะงัก
“............”
“...จนถึงที่สุดนายก็ยังจะไม่ให้อภัยพี่ใช่มั้ย...”
“...........”
“...ไม่เป็นไรในเมื่อไม่อยากพูด...เพราะงั้นนายคงไม่อยากเห็นหน้าพี่ด้วยใชมั้ย...”
“...........”
“...ถ้านายกลับเข้าห้องไป.....พี่จะถือว่าระหว่างเรานายเลือกที่จะจบมันจริงๆ...”
“...........”
จียงหันกลับมามองหน้าอีกคนครั้งสุดท้ายก่อนที่จะตัดสินใจเดินหันหลังกลับเข้าห้องไป นี่คือคำตอบ
หยุดทุกอย่างไว้แค่นี้.....เรื่องราวความเจ็บปวดและความทรงจำของเรา...ขอให้หยุดไว้เพียงแค่นี้
ไม่มีคำว่าคนรัก....ไม่มีคำว่าแฟน....ไม่มีคำว่า......เรา.......ระหว่างคนสองคนอีกต่อไป
ภายหลังบานประตูทั้งสองด้าน มีภาพที่แทบไม่แตกต่างกันเลยของการกระทำของคนสองคน
ฝั่งหนึ่งของคนที่อยู่ในห้อง หลังจากปิดประตูก็ทรุดลงมือทั้งสองข้างปิดปากตัวเองร้องไห้
อีกฝั่งหนึ่ง ร่างสูงเดินเข้าไปก้มหัวหน้าผากพิงกับประตูมือทั้งสองข้างลูบบานประตู และที่สุดดวงตาคมเข้มก็มีน้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงน้ำใสใสไหลเป็นทาง
นี่คือผลตอบแทนการกระทำของคนเจ้าชู้ เพราะเพียงแค่ก้าวพลาด......ทุกอย่างก็จบลง
สำหรับเทมป์เขารู้ดีไม่ใช่ว่าจียงไม่เคยให้อภัยเขาหากแต่เมื่อคืนสิ่งที่ได้ยินเพราะแดซองปิดประตุไม่สนิท แดซองมองหน้าเขาและแกล้งแง้มประตูไว้ ทุกคำพูดของจียงเขาได้ยินทั้งหมด ทั้งความเจ็บปวดที่ผ่านมาโดยที่เขาเป็นคนทำจียงก็อดทนมาตลอด ร่างบาง ที่ผ่านมาเขาอาจจะมีเรื่องโกหกและปิดบังแต่สิ่งเดียวที่เขาพูดและไม่เคยโกหกหรือหลอกลวงอย่างที่อีกคนคิด ก็คือ
เขารักจียง.....พี่เทมป์รักจียง
นี่คือเรื่องจริง เขาไม่ใชคนรักที่ดี ไม่ใช่แฟนที่ดี แต่ถึงตอนนี้ถ้าต้องให้เขาทรมานคนที่รักต่อไปเขาก็ทำไม่ได้ ถ้าเราสองคนเลิกกันแล้วนายจะมีความสุขพี่ก็ยอม ถ้านายได้เริ่มต้นใหม่กับใครสักคนแล้วมีความสุขกว่าพี่ พี่ก็ยอม
ขอให้การเริ่มต้นใหม่ของจียงกับฮยอกซูมีความสุข
ขอให้ฮยอกซูเป็นคนรักที่ดี เขาคงทำได้แค่ฝากหัวใจให้ฮยอกซูดูแล เพราะเขาเองที่ผ่านมาทรมานหัวใจตัวเองมามากพอแล้ว ไม่อยากให้หัวใจของเขาเจ็บช้ำอีกแล้ว
ควอน จียง.........คือ.........
หัวใจของเชว ซึงฮยอน
.
.
.
.
ต่ออีกมั้ย
พาร์ทนี้สั้นเพราะรีบ.....เอาไปแค่นี้นะคะ
พาร์ทสองนี่แต่งไว้ตั้งแต่แรกแล้วกะว่าจะไม่ลง แต่อ่านเม้นท์แล้วอยากให้ต่อ....ก็....เลยเอาลงซะเลย
แต่พาร์ทสามจะมีมั้ย....ยังไม่ขอรับปากนะคะ
เป็นยังไงบ้าง แฟนฟิคติดเรทของเบียร์พอจะอ่านได้มั้ยคะ เบียร์แค่อยากแต่งหลายๆแนวเพราะอยากให้รู้ว่านอกจากจะแต่งเรทแล้วถ้าไม่ติดเรทก็แต่งได้นะ
อันนี้ก็อยู่ที่วิจารณญาณนะคะ ใครรับได้รับ รับไม่ได้ก็ไม่ต้องอ่าน เอนซีแค่ช่วยให้เรื่องไหลลื่น ไม่ได้เอามาเป็นจุดขาย
ถึงตรงนี้...
ปล 1 ขอให้ทุกคนเข้าใจและสนุกกับฟิคของเบียร์
ปล 2 ขอบคุณสำหรับคนที่รักฟิคเบียร์ที่สามารถรับได้ทั้งติดเรทและไม่ติดเรท
เบียร์ไม่ใช่คนเก่งแต่ก็ดีใจที่มีคนชม สัญญาค่ะว่าจะไม่ลืมตัว เคยเป็นยังไงก็จะเป็นอย่างนั้น ที่ผ่านมาคนที่เข้ามาพูดคุยกับเบียร์ ออนเอ็มคุยกันจะรู้ได้เลยว่าเบียร์เป็นคนยังไง....หื่น(?)........
ที่สำคัญที่สุด
รักคุณทุกคนเหมือนเดิมค่ะ
ขอให้ครอบครัวเทมป์จีของเราอบอุ่นแบบนี้ตลอดไปนะคะ